Golestan Iran The Land of Arts گلستان ایران سرزمین هنرها

Introduction to Persian Music


The traditional music of Iran is a message, a call from the artist's deepest perception. Extremely tangled with Iran's age-old history and culture, it is an appearance of the happiness, loves, grief, efforts and struggles, all the many conquests and defeat that the peoples of Western Asia have experienced over the millennia. It is something of a miracle that these people have kept their music intact despite numerous, brutal foreign invasions - in fact, imposing their own rt, lifestyle and liberal view of the world on their aggressors.


A Brief History of Persian Music

Overall, the history of Persian traditional music - like the history of Iran itself - can be divided into two eras, Pre-Islamic and Post-Islamic.

Pre- Islam

 

Under the Achaemenids (550-320 BCE), music served an important function in worship as well as in courtly entertainment. Bas-reliefs from the period clearly represent groups of singers, players of trigonus harps (chang), accompanied by large tambourines, as well as long necked lutes and double-flutes. The first written evidence of Persian music is from the Sassanid Period (226-643 CE). Khosrau II was a great supporter of music, and his most prominent court musician, Barbod, was said to have developed a musical system with seven modal structures (known as the Royal Modes), thirty unoriginal modes, and 365 melodies, associated with the days of the week, month and year.


The Arrival of Islam

With the arrival of Islam in the 7th century A.D., Persian music, as well as other Persian cultural elements, became an dominant element in what has since become "Islamic civilization". Persian musicians and musicologists extremely dominated the musical life of the Eastern Islamic Empire. Baghdad became the centre of Persian music, and many musicians who were once careful to be Arabs are actually now known to have been Iranians. Farabi (d. 950), Ibn Sina (d. 1037), Razi (d. 1209), Ormavi (d. 1294), Zalzal (d.791), Ziryab, and Maraqhe-e (d. 1432) are a few of the many marvelous Persian musical scholars of the early Islamic period.


The 13th Century - Theory and Synthesis

In the 13 century, Arab-Persian music theory became largely standardized into what became as the Systematic or Iraqi school (since it developed in the court of Baghdad). The pioneer of this school was Safi Al Din Ormavi (from northwestern Iran) who provided a theoretical synthesis of the many systems of gap and scales proposed before his time. He divided the octave into seventeen notes, giving each note a name. Various just positions of these notes formed the basis of twenty named modes or maqamat, which to this day provide the theoretical basis for all different kinds of Middle Eastern music.

The Mongol Invasion

The Mongol invasion of Persia (from 1220), severely changed the socio-political environment of the region. During this period, Shiite theology became established, and Sufism became erfan (gnosis) and penetrated deep into Persian lyrical poetry. The musical style of Araq (western Iran) gradually adopted the structure and emotional language of ghazal (a form of Persian poetry) and poetry became the main source of avaz (vocal section). During the 16th to 17th centuries, Persian music began to follow its own course and deviated from that of its Arabic, Turkish, and Tajik neighbors.
The Safavid Period
With the rise of the Safavid dynasty at the end of the fifteen century, and the increasing influence of Shiism, music in Persia declined. The court still patronized musicians, but their art became subject to the authority of Shiite clerics, who viewed it with suspicion. Musical performance was given over to illiterate 'laborers of pleasure'. The brilliance of the Persian tradition passed to India, where the ruling Moguls were Turco-Mongols, deeply influenced by Persian court culture. In Iran, musical traditions were kept alive by Sufis and performers of taziye (Shiite passion plays).

Revitalization and Western Influence

The 19th century Qajar King Nasser al-Din Shah was a great patron of music. He sponsored many great musicians, among them Mirza Abdollah Farahani who collected and organized the traditions of Persian music to form the basis of contemporary Persian traditional music known as radif. In 1862, a process of Westernization began when, Nasser al-Din Shah ordered the establishment of a military band, such as he had seen in Europe playing overtures, marches, polka, and waltzes. A French musician, Alfred Lemair, was hired to run a traditional ensemble of native shawms, horns, trumpets, and percussion into a Western concert band. He was so successful that by the end of the 19th century, the music school in Tehran taught Western instruments and music theory.
Westernization gathered rapidity with the accession of the Pahlavi dynasty in 1925. The Tehran music school (now a fully-fledged conservatoire) and the National School of Music were both state funded, and, in the late 1930s, a small symphony orchestra was founded. Iranian composers began to study abroad, and to compose in nationalist and modernist styles. By the 1970s, the Tehran Symphony Orchestra consisted of 100 players, and newly built concert halls were hosting international artists; music departments were instituted in universities, and television introduced Western music to the people. Pop, rock, jazz, and Latin American music gained popularity, and in their wake, the record and cassette industry marketed local pop music and hybrid love-songs that blended Persian modes with Western harmony.
Records and radio, and exposure to Western light music stimulated Persian music in its popular form. The traditional tasnif was reinterpreted in popular ballads, composed in Persian modes, but following the structure of Western songs. Often, the harmonic underlay was a mixture of traditional and Western instruments. In this form, it was commonly known as tarane - a 3-4 minute long song which was suited to the 78 rpm record. Traditional dastgah performances were similarly reduced in length, fewer modes were used in performance, and many were eliminated.

The Islamic Revolution to the Present

Soon after the Islamic revolution, institutions teaching Western music were closed, the Tehran Symphony Orchestra was spitted up and, in an attempt to eliminate pop and love songs, and no music at all was permitted on the radio.
Many Iranian pop musicians migrated to the West, especially to the United States. Los Angeles became a refuge for Iranian pop music which it remains to this day. Later, the ban on traditional music was removed and restrictions were released. Interest and activity in traditional music have since revitalized, with the School of National Music back in full operation.
Many young Iranians have again become interested in traditional music and the ban on Western music and even pop music has now been lifted. Today, music is taught in state-funded universities and many private institutions and classes throughout the country. Many Iranians play musical instruments, and the social standing of musicians is now much higher than in the past.

هنرمندان موسیقی سنتی و كلاسیك ایرانی 


مقدمه ای بر موسیقی فارسی

 
موسیقی سنتی فارسی    پیام آور در ارتباط با  ادراك  ژرف و خلاقیت  هنرمند است .و بیش از حد مرتبط میباشد به   قدمت  ایران ٫  تاریخ و  فرهنگ کهن٫   نمایناگر  شادی ٫ عشق ، اندوه ، تلاش و مبارزات   ، همه فتوحات و شکست  ها  كه بسیاری از مردم آسیای غربی در طول هزاره  تجربه كرده اند .میتوان به یك  معجزه دانست که باوجود حملات متعدد وحشیانه  خارجیها ٫  مردم موسیقی خود رادست نخورده  نگه داشته اند-- در واقع نگه دارنده  هنر  ، سبک زندگی و دیدگاه های آزادی خواهانه  خود در مقابل  متجاوزان  جهان است

تاریخچه مختصری از موسیقی فارسی

 
 به طور کلی ، تاریخ موسیقی سنتی فارسی -- مانند تاریخ   خود ایران  می تواند به دو دوره  ، پیش از اسلام و بعد از اسلام تقسیم نمود

 

پیش از اسلام

 
تحت  سلسله هخامنشی مقارن (۳۲۰-۵۵۰ پیش از میلاد) ، اهم موسیقی در خدمت  عبادت و همچنین در سرگرمی های سالم  بوده است .در این دوره   گروه خوانندگان ، نوازندگان  چنگ مثلث شكل  با  همراهی دایره زنگی  بزرگ ، و همچنین بربط با دسته بلند و دوزله  نقش برجسته داشته اند.   برابر شواهد موجود نخستین  موسیقی ایرانی مکتوب در دوره ساسانی مقارن (۲۲۶-۶۴۳ میلادی) بوده است . خسرو پرویز بزرگترین  حامی موسیقی بود و برجسته ترین موسیقیدان دربار او ،باربد  بود و بنا بروایتی او روش موسیقایی با هفت ساختار معین را  ابداع نموده كه معروف به (ساختارهای  سلطنتی است ) ،و سی  ساختار غیر اصلی  ،  و۳۶۵  ملودی،در ارتباط با  روزهای  هفته ، ماه و سال ساخته است 

ورود اسلام

با ورود اسلام در قرن هفتم  میلادی ، موسیقی ایرانی  و نیز دیگر عناصر فرهنگی  ایرانی ، بیک عنصر غالب كه  درآ ن زمان به "تمدن اسلامی اطلاق میشود" تبدیل شد. موسیقدانهای ایرانی و موزیكولوژی  به شدت تحت تاثیر زندگی موسیقایی شرقی امپراتوری اسلامی قرار گرفت . بغداد مرکز موسیقی ایرانی شد و بسیاری از نوازندگان كه  سعی بر آن داشتند كه   عرب بمانند  ولی  در آنروزگار  ایرانی نسبت داده  شدند   فارابی ( ۹۵۰ ،

ابن سینا ۱۰۳۷ ) ، رازی (۱۲۰۹) اورموی( ۱۲۹۴)زلزل (۷۹۱)  ، زریاب ، و مراغه ای (۱۴۳۲)  وبرخی  دیهر از اعلی ترین محققین موسیقی ایرانی در اوایل   دوره اسلامی محسوب میشوند 

قرن سیزدهم و تئوری سنتز
در قرن سیزدهم  ،تئوری  موسیقی  عرب ـایرانی  تا حد زیادی استاندارد شده و معروف به  مدرسه سیستماتیك و عراقی بود ( در بغداد توسعه یافت ). پیشگام  این مدرسه صفی الدین آل اورموی بود (ازخطه  شمال غربی ایران) که او برای بسیاری  از سیستم های فاصله ومیزان  های پیشنهادی قبل از خود    سنتز نظری ارائه نمود . او هر اكتاو را  به هفده نت موسیقی  تقسیم كرد.و برای هر نتی نامی اختصاص داد. . موقعیت این نت  ها و نحوه شكل گیری آنان بر اساس ساختارها و مقامات به بیست نام تقسیم نمود كه امروزه  زیر بنای تئوری انواع مختلف موسیقی خاورمیانه است

 

حمله مغولان

 
حمله مغولان به ایران مقارن  (۱۲۲۰) ، به میزان قابل توجه ای  محیط زیست سیاسی اجتماعی   منطقه  را تغیر داد . در طی این مدت ،احكام  شیعه  بنا شد وتصوف  به عرفان مبدل گشت و در  متن اشعار ترانه های فارسی تاثیر بسزائی داشت و به سبک موسیقی عراقی (غرب ایران ) معروف بود  كه به تدریج ساختار و كلام  احساسی غزل  (نوعی از شعر فارسی)جذب نمود و شعر ركن اصلی آواز  (بخش آوازی)شد.  . طی قرن شانزدهم و هفد هم  موسیقی ایرانی انحراف پیدا كرد و  دنباله رو  موسیقی همسایگان  خود ٫به زبان های عربی ، ترکی ، تاجیکی و همسایگان شد

در دوره صفویه

 
با ظهور سلسله صفوی در پایان قرن پانزده ، و  افزایش نفوذ شیعه ،نشر  موسیقی در ایران کاهش یافت. موسیقدانان مورد حمایت قرار داشتند  ولی  مجوز هنری  بستگی به روحانیان شیعه بود كه با سو طن به این  هنر مینگریستند  اجراهای موسیقی شادی بخش فراوانی  برای بیسوادان در بر داشت . درخشش و آوازه موسیقی  سنتی ایرانی به  هند  نیز رسید ، جائیکه  حكام مغول  و  مغولان ، عمیقا تحت تأثیر فرهنگ موسیقی ایرانی قرار گرفته بودند  ، در نتیجه موسیقی  سنتی در ایران توسط صوفیان و تعزیه خوانان   پایدار ماند  

تجدید حیات ونفوذ  غرب

قرن  نوزدهم شاه قاجار ناصرالدین شاه بزرگترین حامی  موسیقی بود . او  از موسیقی دانان بزرگ حمایت بسیارنمود  ، در میان آنان میرزا عبدالله فراهانی که به جمع آوری و سازماندهی موسیقی  سنتی ایرانی پرداخت  وموسیقی سنتی معاصر ایرانی  را  به نام ردیف نامید . در سال ۱۸۶۲ ،دوران زمامداری  ناصرالدین شاه  روند غربی آغاز شد  . او  دستور داد  یک گروه نظامی به مانند نوازندگان  اروپائی  كه دیده بود تشكیل شود كه قطعاتی  از جمله : پیش در آمد ٫ مارش ٫ رقص لهستانی پولکا و والس مینواختند 
 بهمین امر یك موسیقدان  فرانسوی ، بنام  آلفرد  لیمیر استخدام كرد تا  گروه سازهای سنتی  ملی شام ها هورن ها   ، ترومپت ها و  پرکاشن ها را  رهبری كند و  به یک گروه کنسرت غربی مبدل نماید. او در این امر آنقدر موفق بود که در پایان قرن نوزدهم ،   مدرسه موسیقی در تهران تاسیس و  سازهای غربی و تئوری موسیقی در آن  تدریس میكردند .
  با تشكیل سلسله پهلوی در سال ۱۹۲۵غرب زدگی  در ایران رو به افزایش پیدا كرد .  مخارج مدرسه موسیقی تهران (امروزه تكامل یافته و بنام آموزشگاه هنرهای زیبانامیده میشود  ) و مدرسه ملی موسیقی هر دو از  بودجه دولت تامین میشد.، و  در اواخر سالهای ۱۹۳۰  ، ارکستر سمفونی کوچکی نیز  بنا نهاده شد

 آهنگسازان ایرانی در خارج از کشوربه تحصیل در رشته آهنگسازی   ملی و مدرن پرداختند . مقارن سال ۱۹۷۰ ، ارکستر سمفونیک تهران شامل  ۱۰۰نوازنده  شد و  تالار جدیدی  احداث شد كه میزبان هنرمندان بین المللی وشاخه های موسیقی دانشگاهی باشد ، و تلویزیون نیز مروج  موسیقی غربی به مردم شد از قبیل موزیك . پاپ ، راک ، جاز ، لاتین و موسیقی آمریکایی كه طرفدار فراوانی بین مردم پدید  آورد در این رهگذر  صنعت ضبط و نوار کاست توسعه یافت و موسیقی پاپ ایرانی و رومانتیك بااستفاده از  هارمونی غربی به بازار عرضه شد
صفحات موسیقی و رادیو ،مروج موسیقی  ایرانی در قالب غربی شد كه مورد پسند عام بود . . تصنیف سنتی گذشته در قالب و ساختار ترانه های غربی رواج پید اكرد . تنظیم  این قبیل موسیقی تركیبی  از سازهای ملی و غربی بود . این فرم  موسیقی را معمولا  ترانه نامیدند كه زمان آن بین  ۳ تا ۴ دقیقه بود كه با صفحات  موسیقی دور  ۷۸  ارائه میشد. . زمان اجرای دستگاه های سنتی موسیقی به همین میزان كاهش یافت و بعضی از آنها نیز منسوخ گشت

انقلاب اسلامی تا کنون

 
بلا فاصله پس از پیروزی انقلاب اسلامی ، مؤسسات آموزش موسیقی غربی بسته شد٫ ارکستر سمفونیک تهران تعطیل گشت ، و برای از بین بردن پاپ و اشعار عاشقانه  تلاش  شد ، و بطور اخص پخش موسیقی  در رادیو قدغن شد
بسیاری از خوانندگان پاپ ایرانی   به غرب ، به ویژه به ایالات متحده مهاجرت كردند است. لس آنجلس  پناهگاه موسیقی پاپ ایران شد  که تا به امروز باقی مانده است . بعدها ، این ممنوعیت در زمینه موسیقی سنتی و محدودیت ها برداشته و اجرای آن آزاد شد. موسیقی سنتی تجدید حیات یافت و فعال گردید  و مدرسه ملی موسیقی باز گشا گردید و به فعالیت كامل  خود بازگشت گشت
بسیاری از جوانان ایرانی دوباره به موسیقی سنتی علاقه مند شدند و ممنوعیت موسیقی غربی و حتی موسیقی پاپ هم اکنون برداشته شده است. امروزه موسیقی در کشور آموزش داده می شود ، بسیاری از دانشگاه ها و مؤسسات خصوصی و کلاس در سراسر کشور دایرمیباشند. بسیاری از ایرانیان به نواختن سازهای موسیقی  علاقه مند هستند ، و مرتبت  اجتماعی  نوازندگان در حال حاضر نسبت به گذشته   در سطح بالائی قرار دارد

موزیك ویدئو 
  

Make a Free Website with Yola.